Van Alvor naar Albufera
Op zondag 4 september zijn we in de bijboot gestapt om de vaargeul van de lagune te verkennen.
Even voor laag water zijn we tot vlak voor de pieren gevaren en met de hand gps een stuk of zeven waypoints vastgelegd zo nauwkeurig mogelijk op het diepste punt van de geul.
Terug op de boot de posities van de waypoints over genomen op de kaartplotter en daar een route van gemaakt. Nu durfde ik op maandagmorgen te vertrekken met vallend water.
Maandag hoogwater: 09.00 uur
Vertrek: 10.15 uur
Precies over de lijn van de route gevaren en geen centje pijn.
Nou ja het was toch wel spannend, het water van de lagune is lang niet zo helder als buiten.
Buiten kun je het anker zien liggen op vijf meter water binnen is het water groen met hooguit een meter zicht.
Een maal buiten hebben we eerst het dek en het anker schoon gespoeld er zat een dikke laag modder aan.
Met zeer wissellende wind naar Albufera gezeild. Onder ideale omstandigheden strak blauwe lucht en een temperatuur van 24 graden en een vlakke zee soms gingen we 6 knopen en even later nauwelijks 3.
Aankomst Albufera: 15.00 uur, afstand gevaren 21 mijl, motor 1.1 uur
Albufera is een afknapper, duidelijk de hersenspinsels van een project ontwikkelaar.
Rond om de haven alleen beton en asfalt, geen bakker of buurt super in de omgeving.
Door de besloten liggen wordt het in de middag zeer warm.
We blijven hier maar een nacht!
Van Lagos naar Alvor
Het plan was om twee nachten in Lagos te blijven, maar omdat er een depressie op woensdag 31 aug voorbij zou trekken met regen en zuiden wind bleven we een nacht extra.
Op donderdag 1 september '11 om 12 uur uit de box vertrokken en naar de receptie gevaren.
Toegangskaart in geleverd en 103.32 Euro afgerekend voor drie nachten liggen.
Dat is toch niet normaal, ik ga nu een paar nachten gratis liggen om de gemiddelde prijs wat te drukken.
Het doel is Alvor maar een paar mijl voorbij Lagos.
Zodra we buiten de pieren waren de Genua half uit gerold en op het gemakje naar de pieren van Alvor gezeild met een westen windje.
Alvor heeft geen marina het is een lagune waar je gratis kan ankeren.
Toen we de lagune binnen voeren verwachtte ik een kanaal met boeien.
De Reeds schrijft hier over: 'The channel is buoyed; best to enter on the young flood whilst the drying banks can be seen'. Het was twee uur na laag water dus we hadden wel een heel jonge vloed
de lagune binnen varend zag ik een groene boei iets aan bakboord en een heel eind verder een rode boei. Er stond een sterke stroom naar binnen. Ik stuurde naar bakboord om naar de groene boei te varen, plotseling vliegt de dieptemeter naar nul en we komen zachtjes tot stilstand.
Net voor de groene boei op het randje van de plaat die blijkbaar erg steil omhoog loopt.
Nog even geprobeerd los te komen maar de sterke stroom houdt ons in de greep (houdgreep).
Het anker dat al klaar lag voor in de lagune, uit gebracht met 10 meter ketting en dan maar wachten tot dat de vloed zijn werk heeft gedaan. Het is mooi om te zien hoe het schip weer vrij komt en de ankerketting strak trekt.
Na een kwartiertje zijn we weer los en kunnen we verder.
Het is heel moeilijk te zien waar de platen zich bevinden en van een beboeid kanaal is al helemaal geen sprake. Ik moet naar die rode boei zien te komen aan de overkant van de plas.
Langzaam vooruit kan haast niet door de sterke stroom. Ik zie dat we een grote bank naderen, ikstuur hard naar stuurboord om de plaat te ontwijken en..... we lopen zachtjes aan de grond. Weer het zelfde verhaal, motor uit, anker naar beneden en wachten.
Ik heb blijkbaar van achter de helmstok onvoldoende zicht op het water. Even later als we weer varen haal ik mijn Raymarine afstandbediening uit de kajuit en klim op de boegpreekstoel met een hand aan de voorstag en in de andere de afstandbediening.
Zo kan ik sturen en het water overzien en enigszins zigzaggend kan ik nog een plaat ontwijken en komen we in de lagune voor de stad aan. Ik laat het anker zakken en geniet van een verlate lunch
met gebakken ei en ham en witbrood dat smaakt heerlijk na zo'n tocht.
Wat betreft de plaats waar we liggen: dit is weer geweldig, ik zelden zo een rustige en mooie stek gezien. Geen last van deining, weinig golven van passerende schepen en de golven door wind veroorzaakt zijn laag.
In de namiddag en avond zorgt de voorbij trekkende depressie voor een aantal zware regenbuien vergezeld van onweer en harde wind.
Vandaag vrijdag de 2e is het weer helemaal opgeknapt en hadden we een prima dag.
Lagos check uit: 12.30, Aankomst lagune Alvor: 14.30, afstand: 6 mijl, motor: 1.5 uur.
Van Lagos naar ........Lagos
Na twee nachten in Lagos wilde ik het water op en gaan ankeren voor die prachtige kust waar we langs kwamen vlak voor de haven van Lagos.
De havengelden bedroegen 68.88 euro voor twee nachten.
De voorzieningen waren prima maar dat mag ook wel voor dat geld.
Toen we op de plek aankwamen die ik voor ogen had bleek dat daar de Balu ook lag.
De Balu wordt gevaren door Florian en zijn vrouw Jose, zij zochten en vonden een plaats voor de boot in Faro en vliegen begin september terug naar huis. Zij vertrokken op zondag ochtend vanaf de ankerplek.
De bodem op deze plaats is een combinatie van zand en gesteente.
Als je het anker laten vallen moet je dit op een plek doen waar zand ligt. Het water is heel helder, op 6 meter diepte zie je het anker liggen. Dus een goede plek uitgezocht en het anker laten vallen.
Wat een paradijselijk festijn hebben we daar gehad.
Zwemmen, ( het water is 21 graden). Snorkelen, (lukt nog niet erg). Fotograferen, (lukt). Vissen (twee baarzen gevangen en op gegeten). Met de hond naar het strand (weinig branding). Grotten tocht.
Dit alles zonovergoten met een prima temperatuur.
Op zondag avond draaide de wind naar het oosten en begon flink door te zetten hierdoor ging de boot gieren en dan wordt de ankerketting over de stenen getrokken. Dit geeft een geluid dat enigszins lijkt op onweer in de verte. Pukkie reageerde hierop door te gaan blaffen.
Ik wachtte even laagwater af, toen de wind bleef door zetten, leek het me verstandig naar een betere ankerstek te gaan.
Dus anker op gegaan en in oostelijke richting naar het strand gevaren net voorbij de pieren van Lagos. Dit met de nodige voorzichtigheid want het was inmiddels aarde donker.
Nadat het anker in de (zand) grond zat, even de positie in de kaartplotter gezet voor controle.
Als ankerlicht gebruik ik een petroleumlamp die ik vast bind achter het windscherm, hierdoor kan hij niet uitwaaien.
Omdat er een aantal vissers bezig waren heb ik voor deze nacht het kajuitlicht aan gelaten.
Dit is een felle LED lamp dus veel licht voor weinig stroom.
Op maandag morgen naar de haven van Lagos gevaren om inkopen te doen en een kapper te zoeken.
Van de Sagres baai naar Lagos
We bleven twee nachten in de baai.
Op maandag 22 augustus om 11.30 vertrokken.
De wind nog steeds noord 5 bf en een blauwe lucht.
We varen nu in oostelijke richting dus halver wind. De halve Genua is voldoende om tussen de 4 en 5 knopen te varen. Vlak voor de ponta da Piedade staat een flinke heuvel aan de kust deze nam alle wind weg.
Ik start de motor om achter de heuvel vandaan te komen en zet gelijk het grootzeil met het 1e rif.
Bij ponta da Piedade moeten we bakboord uit en daar heeft de wind weer vrij spel.
Onder een flinke helling varen we met een noodgang naar de pieren van Lagos.
De rots partijen die we passeren zien er geweldig uit, de kleuren en de vormen met diepe kloven en gangen echt prachtig.
Voor de pieren snel afgetuigd en de willen plus de landvasten klaar gelegd.
Er volgt een lang en smal kanaal waarna voor de voetbrug een meldsteiger is, alwaar de formaliteiten worden afgewerkt.
Hierna draaien ze de brug open en kun je naar de toegewezen plaats varen.
Vertrek: 11.30 Aankomst 15.15 log: 17 mijl motoruren: 1 uur.
Van Sines naar de Sagres baai
In het weekend van 20 en 21 augustus liep er een depressie langs en dat gaf regen en wind uit alle windrichtingen.
Voor maandag voorspelde windguru weer noordenwind, in de middag oplopend tot 20 knopen.
We vertrokken die maandag om 7.15 uur, met als doel de Sagres baai, afstand te gaan: plm 60 mijl.
De wind bleef de hele dag in de west hoek en net niet sterk genoeg om voor donker in de Sagres baai te arriveren.
Dus als de wind wat toenam kon de motor uit, even later moest hij al weer bij.
Om 17.30 uur besloten om te gaan eten en dit niet op de ankerplek te doen.
Ik had de laatste tijd in diverse supermarkten gezocht naar kant-en-klaar maaltijden.
De lekkere magnetron maaltijden zoals in Frankrijk, zijn hier niet te koop.
In de Spaanse en Portugese super markten zie je vaak maaltijden in blik.
Ik had hier een aantal van aan boord genomen. Op de wikkel zie je wat bonen, vlees en groente afgebeeld.
Ook nog een plaatje van de chef die de maaltijd zou hebben samengesteld.
WAT EEN AFGANG het vlees bestaat hoofdzakelijk uit spekvet!
Maar ja het vult wel, misschien kan ik de andere blikken als vis voer gebruiken.
Pas even over zeven uur kwam de beloofde noorden wind door zetten en konden de laatste mijlen gezeild worden met hoge snelheid zodat het doel de Sagres baai voor donker te bereiken toch nog (bijna) haalbaar bleek. Toen we de Cabo De Sao Vicente rondde stond de zon even boven de horizon.
Bij het ronden van de Pta de Sagres was het nog net licht genoeg voor een goede oriëntatie.
Er lagen al een stuk of zes schepen dus op voldoende afstand werd het anker neer gelaten.
Het woei inmiddels flink maar met de wind uit de noord hoek lig je daar heerlijk beschut en er stond geen deining.
Ook disdag de 23e bleef het de hele dag waaien 5 bf met uitschieters naar 6. Met Pukkie naar het strand en terug was geen probleem omdat er bijna geen branding stond.
Vertrek: 7.15 Aankomst 21.00 Afstand: 61 mijl motor uren 9.7
Van Setubal naar Sines
Op dinsdag 16 augustus om 8 uur vertrokken we uit de Troia marina Setubal en ik hoop hier nooit meer terug te komen.
Na twee uurtjes motoren vonden we wat wind, in de loop van de dag ging het steeds beter, en hadden we een heerlijke zeildag met gematigde temperatuur van 22 graden.
's Middags was de groep van vijf solozeilers weer compleet in de haven van Sines.
We hebben gezamenlijk gegeten in een klein restaurantje en hadden een gezellige avond.
Vooral David, hij is een Engelsman van ongeveer mijn leeftijd, imiteerde enkele voorvallen uit zijn zeilers bestaan, met de allure van een ras toneelspeler.
Dat zie je vaak met Engelse mensen.
Op de 18e gaan ze verder en ik blijf nog even, ik zal ze missen.
Sines is een prima haven met goede voorzieningen, je ligt er goed beschermd met geen hinder van voorbij varende schepen. De jachthaven ligt in de industriehaven maar daar merk je weinig van.
Het wemelt er van de vis en het water is kristal helder.
De water temperatuur is 18 graden, in de Algarve zal dat wel een stuk aangenamer zijn.
Helaas heeft de jachthaven geen wifi dus voor internetten moet je naar boven in het dorp.
Het dorp bestaat uit witte huizen met nieuwbouw langs de randen.
Bovenop de heuvel staan flats in aanbouw.
Van Cascais naar Setubal
De strijd om de America cup zette heel Cascais op zijn kop, wat een mensen en wat een gigantische operatie is dat. Op zondag 14 augustus was de afsluitende wedstrijd van alle teams tegen elkaar.
We konden dit meebeleven vanaf de pier, het weer werkte ook mee echt fantastisch.
Op maandag 15 augustus om 09.00 uur vertrokken we naar Setubal, dit om de afstand naar Sines te bekorten.
Inmiddels waren we met vijf boten allemaal single handed.
Setubal heeft slechts een zeer beperkt aantal plaatsen voor bezoekers, zodat we naar Troia marina zouden varen.
Voor het ronden van cabo Espichel werd over de marifoon het idee geopperd om te stoppen bij Sesimbra, dit zou de tocht met 10 mijl bekorten.
Sesimbra gaf te kennen dat er geen plaatsen vrij waren.
Dus toch maar naar Troia marina.
De mistbank die we tegen kwamen was in het centrum van de bank redelijk dicht zodat we een half uur op de radar hebben gevaren. Twee tegemoet komende zeiljachten gaven een duidelijke echo.
Verbazing wekkend was de scherpe grens tussen de mist en het prachtige weer na het ronden van de kaap.
In de buurt van de haven werd er met de marifoon gevraagd of er plaats was voor vijf schepen.
Het antwoord was dat er maar een plaats beschikbaar was.
Dik met de Robijn besloot af te haken en zocht een ankerplaats op.
De rest voer door, er was onderling natuurlijk druk overleg.
De eerste boot die in Troia marina aankwam was de Catwezel van Tim.
Tim ging in overleg met de havenmeester en regelde dat we aan de golfbreker mochten overnachten.
We lagen dus met vier boten aan de golfbreker, toen kwam er een hele grote groep boten voorbij varen allemaal luid toeterend er was blijkbaar iets te vieren.
De plaatsen die we kregen aangewezen hadden geen elektra en er stond veel golfslag.
Ik ging samen met David van de Treoggin naar de receptie om ons te laten registreren en voor de overnachting te betalen.
Ik moest 34.44 euro afrekenen de lengte over all is 9.60 m van de Monsun. De boot van David is iets meer dan 10 meter en hij moest 42.60 euro afrekenen. Dit was voor David onacceptabel hij ontstak in woede en beet de receptionist toe: 'I never gone pay that kind of money'. De havenmeester probeerde David nog te sussen door hem een illegaal verblijf aan te bieden. Dat hield in: nu vertrekken, na 21.00 uur terug komen en voor 07.00 weer weg wezen.
Dat werd door David principieel geweigerd.
David vertrok en voer naar Sines waar hij om 03.00 uur aankwam.
Dus toen lagen we nog met drie boten: De Tomboy, de El Catalan gevaren door Robert, en de Catwezel.
Vertrek Cascais: 09.00 uur, Aankomst Setubal: 17.00 uur, log 37 mijl, motor 1.5 uur
Van Penice naar Cascais.
Op vrijdag 12 augustus om 07.10 verlieten we Penice. Er was wind N5/6 afnemend N4/6 voorspeld.
Daarom voorzichtig begonnen met de Genua half ingerold.
In de luwte van de kaap viel de wind mee, toen we wat verder uit de kust kwamen viel de wind nog mee. Dus het grootzeil gehesen met een rif.
Toen de wind verder af nam het rif er uit.
Om 11.00 uur moest zelfs de motor 1.5 uur bij.
Na het ronden van cabo Raso voor Cascais voeren we halver wind en toen begon de wind echt door te zetten. Ik zette het cunnighamhole en trok het grootzeil vlak.
De wind nam verder toe zodat het grootzeil naar beneden moest, alleen op de halve Genua liepen we 6.5 mijl en zo we kwamen in de buurt van Cascais.
Omdat daar om de America's Cup wordt gezeild was het wel wat onoverzichtelijk.
Veel schepen op het water, helikopters in de lucht en rondom veel boeien met linten.
Dus snel de boot gereed gemaakt om te kunnen aanmeren, dat wil zeggen: 4 stootwillen en 6 landvasten.
Daarna de Genua in gerold en werd op de motor, behoedzaam dat circus benaderd.
Er voer een kleine file de haven binnen en daar op aangesloten.
Ik meerde af bij de receptie en daar wilde ze me weer snel weg hebben omdat een groot jacht van de organisatie daar moest afmeren.
De man op de ponton vroeg met zijn marifoon een lege plaats op. Toen riep hij iemand op om mij voor te gaan naar de steiger.
Er kwam een rubber boot aanscheuren en die moest ik volgen.
Deze plaats N37 ligt aan de op een na laatste ponton en is daardoor heel rustig ver van die drukke toestanden aan het begin van de haven.
In Cascais ziet alles er goed onderhouden uit, veel mooie gebouwen en heel veel restaurants en hotels. Ook de jachthaven ziet er netjes uit, met luxe toiletruimten en goed onderhouden pontons.