Terug naar Nederland

Het is nu 3 december en we hebben al enige weken mooi weer.

Met een heldere lucht koelt het 's avonds en dus ook ‘s nachts behoorlijk af.

Met de zon erbij klimt de temperatuur snel van 10 in de ochtend naar een aangename 20 graden in de middag.

Ik heb een vlucht geboekt bij Transavia voor 9 december.

Ryanair vliegt ook op Faro maar die nemen geen dieren mee.

Pukkie mag mee in een tas en mag dus mee de cabine in, dit was voor mij een voorwaarde, voor de vliegreis. Anders was ik met de trein gekomen.

Ik zal dus met de Kerst en met de jaarwisseling thuis zijn.

Het leven in Ayamonte begint na twee maanden een beetje zijn draai te vinden.

Net als thuis het geval zou zijn, alleen hier met mooier weer en de natuur op loop (of fiets) afstand

en niet te vergeten allemaal vriendelijke en gelijk gestemde mensen om je heen.

Dat heb je toch snel in een haven maar op het land is dat dikwijls toch anders.

Dagelijks klim ik op de fiets en maak een tochtje en Pukkie rent enthousiast mee naast de fiets.

Ik heb echt heel veel plezier met dat beest(je).

November was een drukke maand wat betreft bezoek waren er eerst Elles met de kinderen, daarna kwamen Elles en Michel langs en mijn vriend Nico Piena kwam als laatste nog een dagje.

Dit zijn allemaal perfecte en gezellige aanvullingen op het dagelijkse menu van gebeurtenissen.

Begin maart komt er een groep van 12 personen naar isla Canela!!! Dat wordt zeker een groot feest.

Te hopen is dat ook dan, de weergoden ons gunstig gestemd zullen zijn.

Alle volgers de hartelijke groeten en prettige feestdagen.

Tot volgend jaar.

Verblijf in Ayamonte

Het is nu woensdag 26 oktober 20.30 uur.

Het regent en het stormt, dit zou in Nederland kunnen zijn, alleende temperatuur ishier nog 20 graden.

We hebben een onstuimige periode, was de week dat Elles met de kinderen hier was fantastisch (van 14 t/m 20 oktober),

Zij waren net op tijd terug naar Nederland, zondagnacht de 23^e stormde het. Op de haven hadden we 45 knopen wind en het dak van de aankomsthal op het vliegveld van Faro stortte gedeeltelijk in. De perioden van regenen wind zijn kort, de lucht trekt snel open en dan kun je weer heerlijk in de zon zitten. Dit is iets dat je in de zomer wel uit je hoofd laat want dan is het veelste heet.

Op het plein tegenover de haven zit een chinees restaurant met een uitmuntende keuken.

Ook de bediening is prima, deze bediening wordt verzorgd door een jonge chinees van een jaar of 25.

We moeten hem James noemen omdat zijn werkelijke naam niet uit te spreken is.

Hij is de vriendelijkheid zelve, om een voorbeeld te noemen.

Hij regelde een paar witte boterhammen met jam voor Sander. Alles wordt geserveerd met een glimlach en pretoogjes.

De meeste overwinteraars zijn al naar huis, vandaag zij René en Anneke ook vertrokken dit geeft een heel leeg gevoel. Mijn beide Engelse buurmannen zijn ook naar hun eiland terug.

Voorlopig is het hier best uit te houden, ik hoop dat het weer snel op knapt, dan is er zat te beleven.

Je kunt hier heerlijk fietsen en zoals ik al eerder schreef een levendige stad, eind november komen Elles en Michel nog een paar dagen.

Daarna ga ik pas denken over een terug keer naar Nederland!

Ayamonte

Op zaterdag 1 oktober begint het laagseizoen en ook mijn 6 maanden periode te Ayamonte.

Het leek me een goed idee om op die datum in Ayamonte te zijn.

Zo dachten er meer, Bruce waar ik al enkele weken mee om ga vertrekt ook, en nog drie andere Engelse schepen, een hele uittocht dus. Het is om 9 uur hoog water dus omstreeks die tijd moeten we gaan.

Wij vertrokken, iets na de groep, om 9.20 uur, ik nam niet eens de moeite om de huiken van de zeilen te halen er stond heel weinig wind en bij de kust zou hij uit het zuiden komen.

Aankomst Ayamonte 12.30.

Het is nu woensdag 12 oktober 2011, we liggen dus 12 dagen in Ayamonte.

Het is steeds prachtig weer met middagtemperaturen van soms tegen de 30 graden.

Het is dan zaak om uit de zon te blijven en in de schaduw op een terrasje of op de boot te genieten.

Op 10 okt. gingen we met René en Anneke op de fiets naar het strand. We hebben gezwommen het water was heeerlijk. Daarna heeft René mij geleerd hoe je sardines eet.

René en Anneke ken ik sinds 31 mei 2009, zij hebben vroeger ook een Monsun gehad maar nu varen ze in een HR 34. Dat de Monsun nog steeds een warm plekje in hun zeilershart heeft kun je merken als ze aan boord van de Tomboy zijn.

Op dinsdag 11 oktober ben ik met de veerboot naar Vila Real gevaren en daar de markt bekeken.

Dat het vermoeiende dagen zijn voor de standhouders kun je wel zien.

Toen door gefietst naar Monte Gordo en daar wat rond gekeken en op een terrasje wat gegeten.

Elles (mijn dochter) heeft hier een hotel geboekt en komt dus vrijdag met haar kinderen deze kant op!!!

Daar kijk ik wel naar uit.

Naar Pomarao

Op zondag 25 september vertrokken naar Pomarao. Het is slechts 7 mijl en we gingen op advies, drie uur voor hoog water weg. Dan heb je natuurlijk stroom mee en er is overal voldoende water, dit volgens George die dit stuk meerdere malen heeft gevaren.

De rivier is soms smal met hoge stroom snelheden en soms breed waar de stroom veel minder is.

Gemiddeld hadden we 2 mijl/uur stroom mee. We gingen voor anker in de buurt van de steigers die helaas bezet waren.

Pomarao is een oud mijnbouw dorp met pak weg 80 huizen en twee cafés. De mijn is de vorige eeuw gesloten en hiermee ook de economische vooruitzichten.

Met de bouw van drie pontons hoopt men in de toeristische sector wat vooruitgang te boeken.

Hier tussen de heuvels is het zeer warm met uitschieters van 31 graden.

Op woensdag 28 september voeren we weer terug naar Alcoutim.

Het was om 6.30 uur hoog water, we moesten dus vroeg op staan.

In het donker met een zaklamp Pukkie uitgelaten en om 7.50 uur vertrokken.

De zon was nog niet op maar er was al voldoende licht om veilig te kunnen varen.

Met de op komende zon een paar mooie foto's kunnen maken.

Aankomst in Alcoutim 9.45 uur.

Tocht over de Guardiana rivier

De was kon ik op zaterdagmorgen 16 september ophalen, zelfs de waszak hadden ze mee gewassen alles netjes verzorgd.

Op zaterdag 17 september om 12.30 bij laagwater ut Ayamonte vertrokken.

We varen samen met Bruce die ik op zaterdag in Ayamonte hielp bij het afmeren van zijn boot.

Dus met de vloedstroom achter en de motor op een laag toerental de rivier op.

Het is puur genieten van de prachtige uitzichten. Halverwege de middag stak er een zuiden wind op zodat we de laatste mijlen hebben kunnen zeilen

Op aanraden van Bruce stoppen we bij Foz De Odeleite en gaan hier om 15.15 voor anker. Er is hier een steiger, ik heb nog gekeken of de Tomboy tussen twee afgemeerde schepen paste en misschien kon hij er wel net tussen maar met de sterke stroom en de wervelingen rond de ponton vond ik het te link en ben toch maar voor anker gegaan.

Op zondagmiddag gewacht op de kentering en vertrokken om 15.15. De wind was inmiddels naar het noorden gedraaid dus tegen wind.

Steeds de dieptemeter in de gaten houdend was het geen moeilijke trip.

Je kunt mooi zien hoe de buitenbochten door de stroom diep uitgesleten zijn. Op de plaatsen waar een zijriviertje uitmond is er soms een zandbank.

Deze banken worden netjes gemarkeerd met een boei.

Ook op dit traject geen problemen ondervonden. Om 18.00 uur komen we aan in Alcoutim.

De steigers zijn bezet zodat we ook hier moeten ankeren.

Op dinsdag de 20^e zijn er twee plaatsen vrij en kunnen we aan de ponton liggen.

Het weer is steeds prachtig, alleen de nachten en de vroege ochtenden zijn fris, zo'n graad of 15, maar zodra de zon wat hoger staat is het al snel zeer aangenaam.

De temperatuur komt in de middag rond de 28 graden.

Het is heel gezellig hier, veel mensen komen naar de steiger voor water of boodschappen en de meeste nemen de tijd voor een praatje.

Ik wil hier blijven tot zondag en dan verder de rivier op naar Pomarao.

Van Culatra naar Ayamonte

Op dinsdagochtend 13 septemberom 06.00 uur opgestaan want er is heel wat te regelen voordat we kunnen varen. Pukkie uitlaten op de wal kost het meeste tijd, daarna kan pas de bb motor en de bijboot aan dek gestouwd worden.

Ik wil twee uur voor laagwater naar buiten en in de middag even voor hoogwater de Guardiana op varen. Dat moet lukken omdat de afstand 25 mijl is.

Het is laagwater bij de lagune om 10.06 uur en hoogwater bij Ayamonte om 15.55 uur.

Het anker gaat om 7.45 uit de grond en we zeggen tot ziens tegen dit prachtige gebied.

Om even over achten speren we met 7 knopen de zee op. Er lopen wat golven in de monding maar de oceaan is rustig, dus het is niet echt gevaarlijk.

Buiten hebben we aanvankelijk een oosten wind dus tegen, maar het is hierdoor heerlijk koel.

Rond tien uur draait de wind iets naar het zuiden en kunnen we zeilen maar niet voor lang want de wind draait door en komen we voor de wind te liggen.

Geen druk meer op het zeil en dat frisse windje is er natuurlijk ook niet meer.

De temperatuur vliegt omhoog en binnen een mum van tijd is het 30 graden!!!

Als we om 15.00 uur voor de monding van de Guardiana rivier aankomen hebben we de stroom nog mee naar binnen.

We meren om 15.50 af in een bloed heet Ayamonte.

Ik meld me bij het haven kantoor en ik kan de plaats die ze voor mij per 1 oktober hadden gereserveerd nu al innemen. Ponton D plaats 35.

Ayamonte is een flinke stad met mooie pleinen, veel winkels en restaurants, de binnenstad is een wirwar van smalle straatjes omzoomd met witte huizen.

Ik heb al een aantal vaste liggers ontmoet en ben hartelijk ontvangen

Er is hier geen wasserette dus heb ik van ochtend mijn was naar de wasserij gebracht.

Daar betaal je wel een redelijke prijs nl 3 euro per kg, minimaal 3 kg.

Hier voor wordt de was gewassen en gedroogd.

Als een en ander geregeld is wil ik de Guardiana verkennen, je kunt gemakkelijk, 20 mijl de rivier op tot aan Alcoutim, het laatste stuk tot Pomerao (7 mijl verder) schijnt lastig te zijn.

Vertrek op dinsdag de 13^e : 7.45 uur Culatra. Aankomst 15.50 Ayamonte. Motor uren: 7.

Omdat het doel bereikt is nog wat cijfers.

Totaal 2095 mijl gevaren.

Brandstof totaal 278 liter verstookt.

Motor uren totaal 217 uur.

Gemiddeld brandstof verbruik: 1.3 liter/uur

Totaal vaar uren: nog te bepalen.

Ik dank alle 'mee reizigers' hartelijk voor hun reacties.

Van Olhao naar Culatra.

Op donderdag 8 september om 12.15 uur vertrokken vanaf de ankerplaats te Olhao naar de ankerplaats onder het eiland Culatra.

Op de heen weg naar Olhao had ik bij laag water nog een aantal waypoints in gevoerd zodat de terug weg helemaal een eitje was. Een vrije plaats uitgezocht en het anker laten vallen.

Er lag nog een Nederlands schip, de Maraq.

De Maraq wordt gevaren door Martin en zijn vrouw Rosemarie, en ze hebben een dochtertje van een jaar of twee aan boord. Ik had hen al eerder ontmoet en het was leuk ze weer te ontmoeten. De Marac is een flinke catamaran met een zee aan binnenruimte dat hebben ze ook wel nodig want het is hun huis.

Op zaterdagavond begon het te waaien ongeveer 4 bf omdat het water vrij groot is liepen er al snel flinke golven. Het stuk waar wij lagen is ongeveer een halve mijl breed en een mijl lang.

De Tomboy begon onder invloed van de golven, de wind en de stroom te gieren. Ik had het volste vertouwen in mijn 30 meter ankerketting en mijn smeedstalen Delta anker. Helaas ten onrechte want, plotseling zag ik dat mijn positie ten opzichte van mijn buurman veranderde.

Snel de kaartplotter aan gezet en de afstand gemeten naar het eerste ijkpunt en ja hoor de afstand was 300 voet dus we hadden een krabbend anker. Ik had enige moeite het anker binnen te krijgen. (dat moet ik nog steeds met de hand doen) Een eindje verderop het anker weer laten zakken en om het gieren te beperken het reserve anker voor de boeg laten zakken met een paar meter extra lengte. Hierna geen last meer gehad.

We hadden vijf heerlijke dagen met iedere dag prachtig weer.

Vandaag besloten om morgen dinsdag de 13^e september te vertrekken.

Vertrek Olhao: 12.15 Aankomst Culatra: 13.30 Afstand 4 mijl motor uren:1.4 uur

Van Albufera naar Olhao

In Albufera lig je in een kom.

Aan de ene zijde staan de gebouwen en aan de andere zijde een heuvel, er is een smal toegangs kanaal gemaakt zodat de haven bereikbaar werd.

Het was dan ook zeer warm op die maandag toen wij daar binnen voeren.

Op dinsdag 6 september om 12.00 uur vertrokken naar Olhao.

Er stond weinig wind dus van zeilen kwam maar weinig maar het weer was weer fantastisch, was het binnen in de haven veel te heet op zee ging dat prima. Ik moet wel mijn witte vel bedekken, overhemd aanhouden en een grote zonnehoed.

Olhao bereik je via een lagune en dan daarna een betond kanaal.

De tonnen liggen op regelmatige afstand en zelfs met laagwater ging dat prima. De Reeds schrijft over de faciliteiten te Olhao: ‘Berth on wavebreak or as arranged'.

Dus er waren een aantal lege plaatsen aan de golfbreker en daar dus afgemeerd. De toegang tot de pontons was op slot en kon alleen met een kaart geopend worden. Ik kwam hier pas achter toen Pukkie al onder het hek door was gelopen.

Ik stond dus binnen op de steiger en Pukkie liep buiten rond en die liet zich die vrijheid goed smaken.

Ik kon fluiten en roepen maar Puk kwam niet. Het enige wat ik kon doen was hopen dat het allemaal goed zou gaan. Plotseling hoorde ik twee honden hard blaffen tegen elkaar en ik zag een vrouw wilde bewegingen maken. Even later kwam Pukkie de hoek om met haar staart recht omhoog als of ze wilde zeggen: ‘zo die heeft zijn portie te pakken'. Ik floot en ze kwam gelijk naar me toe.

Om een uur of tien zag ik twee kerels in uniform over de ponton lopen.

Ik vroeg aan een van hen of dat ze van de marina waren, nee zei hij ze wij zijn van de security.

Hebt u autorisation om hier te liggen? Ik zei nee dat ging niet want de deur zit op slot.

OK, morgen om 09.00 maak ik voor u de deur open dan kunt u naar het haven kantoor.

De volgende morgen om 08.00 uur werd er op de boot geklopt en stonden er twee andere mannen in uniform bij de boot en de dikste van de twee vroeg of ik autorisatie had om hier te liggen met mijn boot. Ik zij nee en doe het hele verhaal. Om een lang verhaal kort te maken, ik moest vertrekken, dan voor anker gaan en met de bijboot naar de wal en dan naar het haven kantoor en heel misschien als er plaats was zou ik in de haven mogen liggen.

Ik was er van overtuigd dat er genoeg plaatsen vrij waren. Nog geprobeerd dat gedoe met het ankeren over te slaan en rechtstreeks de autorisatie te verkrijgen maar dat kon absoluut niet.

‘I could lose my job', die dikke was onvermurmbaar.

Ik kon gelukkig een redelijke ankerplek vinden, voldoende vrij van de kant en andere schepen.

Het haven kantoor was een flink stuk lopen van de haven vandaan en daar vertelde een man mij dat er geen plaats vrij was. Daar sta je dan, bereid om een betaalde plaats te nemen wordt je gedwongen een gratis anker plek te nemen.

Ik heb het er maar bij gelaten en hebgewoon twee nachten gratis daar gelegen, de eerste nacht illegaal aan de ponton en de tweede nacht legaal voor anker.

Er is daar een grote supermarkt vlak bij de haven en voor de haven twee overdekte markthallen.

Eerst inkopen gedaan op de markt en daarna nog twee keer naar de supermarkt geweest.

Vertrek Albufera: 12.00 uur Aankomst Olhao: 19.00 uur Afstand: 27 mijl motor uren: 5.3