Van Chipiona terug naar Ayamonte

In mijn vorige verslag wilde ik niet te lang ingaan op de fietsen diefstal.

Gezien de reacties hier op ( bedankt Paul, John en Gerda en Rien) toch nog even.

Ik kon in Gelves nog dezelfde dag, 7 mei, een nieuwe vouwfiets kopen bij Decathion.

De fiets is werkelijk van top kwaliteit met veel rvs en zwaar geanodiseerd aluminium. (350€)

De diefstal is gerapporteerd bij de FBTO, zij eisen een proces verbaal.

Daar voor ben ik vanuit Chipiona terug gereisd met de bus naar een bloed heet Sevilla.

Hoe dat daar ging is een verhaal apart.

Op maandag 14 mei vertrokken uit Chipiona met een mooi noordoosten windje en een strak blauwe hemel.

De eerste 25 mijl zijn als uit zeilers droom, daarna wordt het minder de wind viel af en toe weg en draaide naar het westen.

Voor de Guardiana trok hij plotseling weer aan en konden we de laatste mijlen weer zeilen.

Zo'n beetje halverwege de tocht, hoorde ik een oproep via de marifoon: ‘Dit is German war ship Hesse calling the sailingship in position ........' de positie ging een beetje verloren.

Na zoveel films, boeken en Play station over WO2 krijg ik ineens een raar gevoel over me. DUITS OORLOG SCHIP IN DE BUURT!!! Waar zijn de geallieerden?? Is het hier diep genoeg om te duiken? Dive, dive, dive ohh nee dit is geen duikboot.

Ik schrijf mijn positie op zodat ik bij de volgende oproep snel kan controleren.

Even later riep het Duitse schip weer naar die zeilboot, de operator sprak perfect Engels met slechts een heel licht Duits accent.

Ze zaten ruim 60 mijl ten zuiden van de Tomboy. Gelukkig geen internationaal conflict.

Vertrek: 7.30 Chipiona Aankomst 18.30 Ayamonte trip: 48 mijl motor: 5.7 uur

Van Gelves naar Chipiona

Op maandag 7 mei wilde ik nog een keer naar Sevilla fietsen om de kathedraal van binnen te bekijken.

Daarom kon ik Pukkie niet mee nemen, zij moest aan boord blijven.

Dat vond ik heel vervelend maar het kon even niet anders, een grote teil met water klaar gezet zodat ze in ieder geval niet van dorst om zou komen mocht er iets met mij gebeuren.

Dus ik fietste op mijn mooie Dahon vouwfiets naar de kathedraal van Sevilla en zette hem goed vast aan een dikke paal naast de kathedraal.

Ik denk dat ik na 1 a 1.5 uur terug kwam.... Fiets weg, het slot zat nog netjes en onbeschadigd om de paal.

Ik moest onmiddellijk aan Pukkie denken, hoe kom ik binnen redelijke tijd weer terug in de haven van Gelves, 75 minuten fietsen dat loop je zo maar niet even.

Er rijd wel een bus maar ik had er geen idee van waar die stopte.

Gelukkig kon ik met de metro naar San Juan de Aznalfarache en hier vandaan was het nog een halfuurtje lopen.

Er was warm weer voorspeld en ik had er de pest in, gelijk bij het havenkantoor betaald en op dinsdag 8 mei om 09.15 uur tijdens hoog water vertrokken.

De rivier op naar Sevilla kan in een tij, terug kun je het beste in twee keer doen of je moet een stuk tegen de stroom in varen.

Ik had van George (van de Celtic Warrior) gehoord dat hij ankerde bij de ‘storks' ooievaren dus.

Inderdaad had ik deze plek als gezien toen ik naar boven voer.

Volgens de gps was dit ook precies halverwege.

Om 13.50 uur op deze plaats het anker laten zakken.

Genoten van het uitzicht en de zonsondergang.

Vertrek: 9.15 , Aankomst: 13.50, log: 25 mijl, motor: 4.6 uur

Op woensdag 9 mei op de kentering om 9.30 u ankerop gegaan.

Zowaar met een stevig windje uit het Oosten kunnen we bijna tot aan Chipiona zeilen.

In de haven is het ondanks de wind erg warm.

Vertrek: 9.30, Aankomst: 13.30 log: 25 mijl motor: 0.6 uur

Van Chipiona naar Gelves (Sevilla)

Chipiona was gezellig maar het doel is toch Sevilla.

In de eerste week van mei is het 's morgens laagwater dus dan zouden we kunnen gaan.

Op donderdag werd er regen voorspeld, dus dan maar het vertrek op woensdag gepland.

Het was rond zeven uur laagwater dus de wekker gezet op 06.00 uur.

We maakten los om 6.55 en voeren naar de betonde geul in de monding van de Guadalquivir.

Wat een naam, komt uit het Arabisch, wadi-al-kabir en betekend grote rivier.

Inderdaad dit is een grote rivier, de eerste mijlen waan je jezelf op een meer zo ver liggen de oevers uit elkaar.

Verder de rivier op is er nog steeds voldoende ruimte buiten de betonning, om uit te wijken of te ankeren.

Het duurde lang voordat de vloed ons in haalde

Pas om 09.30 kregen we een beetje stroom mee.

De wind nam in de loop van de dag toe, zodat we een zeiltje konden zetten.

Er moest zelfs een rif in het grootzeil. Ik had er wel veel werk aan omdat de wind erg vlagering was en ook door de bochten in de rivier, de windsteeds van uit een andere richting kwam.

Onderweg hebben we twee schepen gezien, een vrachtschip voer in tegengestelde richting, een ander vrachtschip liep ons voorbij, verder helemaal niets geen roeiboot geen zeilboot.

We voeren naar Puerto Gelves waar we om 15.45 een plekje vonden aan de wachtsteiger.

Deze haven ligt aan de kunstmatige westelijke arm, van de rivier en werd mij door diverse schippers aanbevolen als zijnde een goed alternatief, in plaats van de twee jachthavens in de binnenstad van Sevilla.

Vertrek:6.55 u, aankomst:15.45 u, log:50 mijl, motor:8.2 u.

Op donderdag 3 mei was het inderdaad heel slecht weer met zware regenbuien en heel veel wind.

Op vrijdag zijn er nog steeds buien maar in de ochtend lijkt het mee te vallen, ik waag het er op en fiets met Pukkie naar het centrum van Sevilla.

Dit om de route te verkennen en alvast een vleugje Sevilla op te snuiven.

In de namiddag neemt de buiigheid toe en ben ik blij dat we weer terug zijn op de boot.

Van Magazon naar Chipiona

Ik wilde zo snel mogelijk weg uit Magazon, ongezellig en uitgestorven.

Voor zaterdag en zondag 28 en 29 april werd er erg slecht weer voorspeld.

Voor vrijdag de 27^e wat lichte regen en een van noord naar west draaiende wind plm 3 Bf.

Dus op vrijdagmorgen om 9.45 u naar de wachtsteiger gevaren en de geleende stekker ingeleverd en het havengeld betaald.

Dit kostte bij elkaar meer dan 20 minuten.

Om 10.20 uitgevaren, het regende en er was weinig wind, dus het grootzeil getrokken en op de motor, flink uit de kust gevaren voor we koers konden zetten naar Chipiona .

Na de middag brak de lucht open en er stak een briesje op.

Om 14.00 uur kan de motor definitief uit en zeilden we naar Chipiona.

Op het havenkantoor werd ik vriendelijk en efficiënt geholpen en mocht zelfs kiezen waar ik wilde liggen.

Ik had het gelijk naar mijn zin, een internet café op de haven en een gezellige drukke stad met veel terrasjes en winkels.

Vertrek:10.20, Aankomst:17.25, log 31 mijl, motor 3.5 uur.

Van Ayamonte naar Magazon

Sevilla is het uiteindelijke doel , in de eerste week van mei is de stroom gunstig om in een tij de Guadalquivier op te varen tot aan Sevilla.

Om alvast wat in Oostelijke richting te gaan wil ik op 24 april naar Magazon varen.

We vertrekken om 8.45, uit Ayamonte.

Het is dan 3 uur na hoogwater en we rekenen op een lekkere stroom mee naar buiten. Eenmaal buiten de haven besluit ik gelijk het grootzeil te hijsen en dus op het gemak de rivier af te zeilen, we hebben toch alle tijd want het is maar een mijltje of 30.

Ik stuur de boot in de wind en hijs het grootzeil.

Loop naar de kuip en stel de koers in, bijna recht voor de wind.

Nu nog even naar de mast om de val op te bergen en de nieuwe lijn van de bulletalie op de juiste manier over de railing te doen.

Ik heb dan niet in de gaten dat de boot uit zijn koers is gelopen en recht op de wal af vaart.

Als ik op kijk zijn we nog maar zo'n 40 meter uit de wal, en die wal is erg ondiep!!

Als ik kon vliegen was ik naar de kuip gevlogen maar het leek er in ieder geval wel op.

Stuurautomaat van de pen en vol bakboord uit.

Even lijkt het erop dat we het gaan redden maar nee hoor, de Tomboy vlijt zich in de modder.

Ik haal alles uit de kast om los te komen. Het grootzeil neer en volle kracht achteruit, giek naar buiten en erop geklommen, Genua uitgerold en bak gezet.

Ik heb dit al eerder gemerkt dat die lange kiel en de brede onderkant hiervan zich heel vast zetten in de bodem.

Ik geef de poging om los te komen op.

De boot rechtop proberen te houden vind ik geen optie, ze zal op haar bakboord kant komen te liggen omdat de stroom en de wind haar die kant op drukken.

Snel pak ik de pikhaak en tast de bodem af, gelukkig geen verdwaalde steen of iets dergelijks, alleen een dikke laag prut.

Natuurlijk is dit een hele geruststelling, ik ben toch ook wel een beetje nieuwsgierig onder welke hoek we zullen komen te liggen.

Ik heb daar best wel vertrouwen in gezien de rompvorm van de Monsun.

Om 9.45 uur maken we 35 graden slagzij.

Ik krijg en oproep van de Island Dancher dit schip ligt aan de kade bij Villa Real en ook nog een oproep van een catamaran de Nimrod.

Ik bedank ze voor hun aandacht en zeg dat het geen opzet was en dat alles OK is aan boord.

Om 11.00 uur bereiken we de 45 graden en daar blijft het bij.

Om 15.00 uur varen we weer.

We hebben een vertraging van meer dan 6 uur op gelopen, er zijn vier mogelijkheden om de tocht te vervolgen.

1^e terug naar Ayamonte, valt af.

2^e naar Isla Cristina 5 mijl.

3^e Rompido 18 mijl

4^e Magazon 30 mijl

Het wordt Magazon, waarom? Ik houd wel van een uitdaging.

De eerste 1.5 uur lijken nergens op de snelheid valt terug naar 3 knopen.

Ik begin er over te denken om van koers te veranderen als het gebeurt.

Een harde vlaag uit het ZW luidt een andere luchtstroming in en die had ik juist nodig.

We maken al snel snelheden van 5.5 en 5.7 knoop. Ook de zee wordt knobbelig en het is heerlijk om zo weer bezig te zijn.

Ik sta net een rif te steken als er een kustwachtboot aan komt.

Ja hoor ik was er al bang voor, de rubberboot wordt te water gelaten en ze stuiven naar de Tomboy.

5 mannen en een vrouw aan boord. (zij stuurt)

Ze komen langszij en er klimmen er drie aan boord.

Ze zij uitermate beleefd.

Een van de drie vraagt of hij de boot mag bekijken, ja dat kun je niet weigeren natuurlijk.

Hij stapt in de kajuit en kijkt rond het is duidelijk dat het alleen om personen gaat.

De tweede gaat de administratie doen en hij vraagt om de scheepspapieren en om mijn paspoort.

Een man blijft in de kuip en ik vraag hem om de koers in de gaten te houden( dit in verband met de vele kreeftenpotten)

Dus ga ik er op mijn gemak bij zitten en vraag aan de man of ik een foto mag maken.

Hij geeft te kennen dat hij dat niet erg vindt. Ik maak een foto terwijl hij een groot formulier aan het invullen is, alles wordt genoteerd.

Ik probeer een grapje uit en zeg dat de best uitziende man het formulier moet invullen, dat komt me goed uit zeg ik want de foto is voor mijn weblog.

Zijn collega's moeten hartelijk lachen en hij verblik of verbloost niet en zeg dank u.

Even later schuren ze terug naar het moederschip, ik kan nog net horen dat het verhaal van de foto wordt verteld en een lach salvo klinkt over het water.

Met het ondergaan van de zon kom ik aan in Magazon en vind een plaatsje aan de wachtsteiger.

Ik kon terug kijken op een enerverende dag.

De foto's komen later als er weer wifi beschikbaar is.

Terug naar Ayamonte

Op de werf te Faro is het vol, slechts enkele plaatsen zijn onbezet.

Er staan aan aantal kennissen van vorig jaar. Altijd leuk om deze zeilers weer te ontmoeten.

Met David en Dick heb ik het meeste contact en zij brengen mij op de hoogte van de beste eettentjes.

David is jarig op 16 april (71 jaar) Dick en ik fuiven hem op een eettentje.

Op woensdag en donderdag 18 en 19 april wordt er westenwind( plm 17 knots) verwacht en op vrijdag weinig wind.

Bruce gevraagd voor woensdag te hijsen .

Om 12 uur hangt de Tomboy in de kraan zodat ik de onderkant van de kiel in de antifouling kan zetten.

Om 14.00 uur gaat ze het water in.

Ik vaar achter Bruce aan naar de vaargeul.

Hierna,naar het eiland Culatra waar ik de nacht achter het anker zal door brengen .

Op donderdagochtend vroeg met de bijboot naar het eiland gevaren en Pukkie uitgelaten.

Danankerop en de lagune uitgevaren naar open zee.

Met een stevige westenwind naar Ayamonte gevaren.

Vertrek: 6.55 u Aankomst: 13.30 u log: 33 Nm.

Van Ayamonte naar Faro

Na bijna een jaar in het water wilde ik de Tomboy op de kant hebben.

Een verse laag antifouling, de vaanstandpropeller van nieuw vet voorzien en de romp in de was zetten dat moest gebeuren.

Ik had goede geluiden gehoord over de werf van 'Bruce' te Faro. Dus hem opgebeld en een afspraak gemaakt voor 29 maart.

Op woensdagavond 28maart (mijn verjaardag) bleek dat er erg slecht weer opkomst was.

Zowel windguru als u grib gaven voor omgeving Faro 23 knopen en stoten van 30 knopen.

In de ochtend van 29 maart Bruce gebeld en een nieuwe afspraak gemaakt voor maandag 11.00 uur.

Op vrijdag de 30^e stortregende het met een harde wind.

Op zaterdag zou de oosten wind wat afnemen en ook de buien zouden wat minderen.

Op zondag beter weer maar.. de wind zou dan naar het westen draaien.

Dus het plan op zaterdag gezet.

De monding van de Guardiana is erg ondiep dus vertrek tijdens hoogwater.

Zaterdag 31 maart vertrek Ayamonte: 9:45 u wind O3 toenemend 4/5.

In de loop van de middag neemt de wind flink toe en we komen te vroeg bij de pieren van de lagune aan. De stroom staat nog naar buiten. Ik bekijk het golven patroon en besluit dat naar binnen zeilen moet kunnen. Ik rol de Genua tot 1/3 in en het ongereefde grootzeil met een wat losse schoot.

En zo scheuren we halverwind tussen de pieren naar binnen.

Een maal binnen doek ik op mijn gemak het grootzeil op en haal de Genua binnen.

We moeten bakboord uit naar Faro en nauwkeurig de betonning volgen.

Dat wilde ik niet onderzeil doen.

Bruce zou mij, maandag om 11 uur oppikken bij boei 23.

Deze boei ligt op de rand van een poel en het is daar voldoende diep. Er liggen een aantal meer boeien, de meeste zijn bezet maar ik ontdek een vrije en meer daar op af.

Op maandagmorgen 10.30 uur wordt er op de boot geklopt, het is Bruce en hij vraag 1.5 meter?

Ik roep yes, en hij roept follow me.

Ik trek snel mijn bootschoenen aan en start de motor.

Het lijntje door de tros van de boei los gegooid en achter de sloep van Bruce aan.

Bruce volgt een slingerend geultje, naar de hijsplaats.

Af en toe gaat de diepte meter naar 00 maar we blijven vrij van de bodem.

Bij de kraan staan twee man klaar om de landvasten aan te pakken.

Even later staat de Tomboy droog en wordt het onderwaterschip schoon gespoten.

Het is de bedoeling dat we een dag of tien hier blijven.

Groeten uit Faro!!

2012 in Ayamonte

Ik vloog op 31 January terug naar Faro.

Het uitzicht over de spierwitte wolken was fantastisch.

We hebben een plaatsje bij het raam en de plaats naast me is weer leeg.

Ik denk dat de vliegmaatschappij dat zo regelt, om de kans op klachten zo klein mogelijk te maken.

Pukkie is ook al wat gewend aan het vliegen , op de heen weg was ze een halfuur in de weer, nu was ze snel rustig.

Het is nu 16 feb. En er is in de tijd dat ik weer hier ben nauwelijks een wolkje aan de hemel geweest.

In Portugal hoorde ik van vakantiegangers dat er problemen zijn met de water voorziening. Het heeft in maanden nauwelijks geregend.

Hier in Spanje lijkt het wel goed te gaan met de water voorziening, er wordt druk gesproeid door de gemeente.

Het weer is stabiel met veel zon en dikwijls een koude Noorden wind, de nachten zij nog steeds behoorlijk koud.

Ik ben het lijstje 'nog te doen ' aan het afwerken.

Zoals bv het reddingsvlot dat weer gekeurd moest worden.

Het kwam goed uit dat het vlot van René en Anneke ook aan de keuring toe was. Zo maakten we een afspraak voor het keuren van twee vlotten in Portugal.

Omdat zij met de auto gekomen zijn is het vervoer naar Portimao geen probleem.

Morgen gaan we de vlotten ophalen.

We zijn ook nog naar Faro gereden om de werf van Bruce te bezoeken daar staat een kennis van René en Anneke en een wederzijdse kennis die ook Bruce heet.

Het was een hartelijk weerzien.

Ook de werf eigenaar ( Bruce) even aangesproken, ik wil daar begin April een week de kant op.

Dat was OK voor Bruce, ik zal hem bellen voor dat ik hier uit Ayamonte vertrek.

Toen we de vlotten vorige week afgeleverd hadden zijn we langs de boulevard van Portimao gewandeld en natuurlijk op een terras terecht gekomen. De kaart gaf uitzicht op een aantal visgerechten dit was te verleidelijk.

René had de laatste dorade dus ging ik voor een tong, Anneke nam iets van omelet.

Het smaakte opper best, moet je voorstellen: uitzicht over een spier wit strand prachtige blauwe zee en heerlijk aangewarmd door het zonnetje.

We hebben al afgesproken dat we morgen weer daar gaan eten, ik denk dat René en Anneke nu ook voor de tong gaan. En de prijs is voor Nederlandse begrippen een lachertje 12€ .

Ik heb op Youtube een stukje video gezet van vorig jaar, mijn kanaal heet: MrTomboy410.

De hartelijke groeten aan al mijn volgers. Hans