Visite op de Tomboy

Op maandag 5 augustus waren we terug in Denia want mijn zoon Michel met zijn gezin kwamen een week aan boord. We vertrokken, dus met 5 personen aan boord, op zondag 11 augustus om 03.00 uur. Dit werkte de vorige keer ook goed want in de middag ontstaat er een harde oostelijke stroming door thermiek. De jongste van het gezelschap (Wouter 12 jaar) bleef uren in de kuip genietend van de nacht, de sterren en de zee. De 52 mijl deden we in 12 uur, met 8.2 uur motoren. Hoppend van cala naar cala was het vol op genieten. Het enige min puntje was de aanvaring van Wouter met een kwal. Deze kwallen zijn er op eens en even later zijn ze weer verdwenen. Wouter hield er twee op brandwonden lijkende strepen op zijn arm van over. Op woensdag 14 aug. gingen we voor anker aan de west kant van de verbinding tussen Espalmador en Formatera. Deze heet Los Trocados en er zijn hier van stenen kunstwerken gebouwd door passanten, daar zijn heel bijzondere werken bij. De golfslag van passerende boten is daar hevig zodat we donderdagmiddag ankerop gingen en naar cala d’Hort vertrokken om van een korte maar rustige nachtrustte genieten. Om 5.15 voeren we de cala uit. Om 8 uur kon de motor al uit. De thermiek op de heen weg werkt tegen maar op de terug weg heerlijk ruim in komend. Hoe dichter bij het vaste land hoe harder de wind. De golven waren laag daar door konden Hennie, Martijn en Wouter aan de hoge kant voor de mast gewoon blijven zitten met hun benen buitenboord. Het gaat hard heel hard af en toe klokten we 7 knopen. Op 3.5 mijl van de kust moesten de buiten beentjes naar de kuip en het grootzeil naar beneden, op de halve genua liepen we nog 5.7 knoop. Met de marifoon meldde ik onze aankomst en een marinero pakte onze lijnen aan. ‘avonds gingen we eten bij mijn favoriete restaurant. Op zaterdag ochtend nam ik afscheid van Michel, Hennie, Martijn en Wouter. We hadden een fijne week ondanks de krappe behuizing. Ik had toch moeten ruilen met die schoener.

Rondje Formentera.

Op donderdag 25 juli voeren we naar de enige haven op het eiland Formentera Puerto de Sabina om boodschappen te doen. We ankerden vlak voor de haven, niet bepaald een rustige ankerstek want er scheuren de hele dag ferry’s, rondvaart boten en snelle motorjachten naar binnen. Maar het grote voordeel is dat het met de dinghy maar een klein stukje varen is. Er is Puerto de Sabina een drukte van jewelste al die ferry’s leveren mensen af en die stromen de stad in. Er staan heel veel scooters en fietsen te huur. Er is een goed gesorteerde supermarkt en watersport winkel. Ik moest een paar keer heen en weer om de voorraden weer op peil te brengen. De beugel waar ik het anker mee vast zet was overboord gegaan en ik zag geen kans om een nieuwe te maken want het stripje dat ik aan boord heb is rvs 316. Ik liep een werkplaats voor motoren binnen met mijn strip rvs en liet zien wat de bedoeling was. De man zei dat dit geen probleem was maar niet vandaag, morgen klaar zei hij. Dus op zaterdagochtend nog even langs de supermarkt en naar de watersportwinkel en toen naar de werkplaats. Mijn stripje lag nog gewoon op de bank, de baas gaf meteen opdracht aan een jongen om het karweitje af te maken. Zo kon ik even wachten op mijn nieuwe beugeltje. Werk: op lengte zagen twee kanten afronden en twee gaten boren van 9 mm. Kosten 10€. Op zondag 28 juli vertrokken we vanaf de ankerplaats bij Sabina voor een rondje eiland. Ik had een ankerplaats aan de zuidkant als doel maar daar aan gekomen liep er te veel deining en voeren we door en kwamen we uit aan de noordkant in een prachtig hoekje genaamd cala Raco d’es Mares. Prachtige rotsformaties ik nam me voor de andere dag wat foto’s en video’s te maken. In de loop van de nacht draaide de wind naar het noorden en nam in kracht toe. De boot ging te keer als een hobbelpaard en het was duidelijk dat we niet konden blijven liggen. Maar je Pukkie moest nog wel de wal op voor haar ochtend toilet. Als dit klaar is kan ze 24 uur zonder. Over de achter preekstoel in de bijboot stappen was niet mogelijk dus vanaf de middenschip in de bijboot gestapt en naar de kant geroeid, gelukkig konden we daar in de luwte van een rotspunt aan wal komen. Snel het anker gelicht en weg. We voeren terug naar het uitgangspunt een boei aan het strand van Espalmador. Toen ik met Pukkie naar het strand ging kwam ik weer die Italiaan tegen (Georgio), de eigenaar van die prachtige schoener die een eindje verder voor anker lag. We raakte in gesprek en ik zei dat ik graag zijn schip wilde zien. Hij zei daarop, dat ik langs moest komen zo spraken we af voor de volgende dag om 17.00 uur. Op dinsdag 30 juli verliet ik de boei en ging voor anker in de omgeving van de schoener. Het bleek de Invader te zijn uit 1905. Om 17.00 uur naar het schip gevaren en met alle egards door de kapitein ontvangen. Deze bracht met naar de salon waan Georgio mij opwachtte. Ik dronk een biertje en Pukkie kreeg water en wat te eten. Er waren 5 man personeel aan boord. De kapitein (Vincent) gaf me een rondleiding over het schip. Georgio excuseerde zich vanwege een probleem met zijn been. Ik heb zelden een schip gezien in zo’n prachtige staat, alles glimt en spiegelt. Na de rondleiding over het schip nam ik hartelijk afscheid en vertrok ik naar mijn schulpje.

rondje Ibiza

Het is vandaag woensdag 24 juli 2013 en we liggen weer voor het strandje van Espalmador. Op zaterdag 13 juli verlieten we deze plaats om een rondje Ibiza te doen. De eerste cala die we aandeden was cala d’Hort een afstand van maar 13 mijl . We lieten het anker vallen in 6 meter water, en hadden een prima plaats gevonden. Volgens de gids Islas Baleares van Graham Hutt zou er een opgraving zijn een klein stukje land inwaarts van Romeinse en Cartageense overblijfselen. We beklommen de steile heuvel en hadden een prachtig uitzicht over de cala maar toen werd het te heet om verder landinwaarts te lopen en zijn we terug gegaan naar de boot. Na drie nachten trokken we verder naar de volgende cala en dit was cala Salada. Ook hier weer een prachtige plaats gevonden om het anker te laten zakken, dat wil dus zeggen niet te diep water en niet te ver van het strand. Er is hier ruimte in overvloed zodat ondanks het hoog seizoen, er altijd plaats is .Op vrijdag 19 juli vertrokken we naar cala Portinax er stond helemaal geen wind dus had ik de zeilenhuiken laten zitten immers op donderdag stond er ook geen wind. Daar kreeg ik even later spijt van want een uur na het vertrek begon het flink te waaien en de wind was recht op kop. Te laat om nu nog de genuahuik eraf te halen want dan moet ik op de preekstoel klimmen om de schoot aan te slaan. Dus op de motor klappend en bonkend de laatste 10 mijl afgelegd. In Portinax kon ik volop boodschappen doen er zijn daar diverse supermarkten. Ook een leuk restaurantje gevonden. Pukkie en ik maakten een prachtige bos wandeling waarbij de weg wel stijl was maar toch nog redelijk te doen. Onderweg zagen we een soort prehistorisch onderkomen tenminste dat is wat ik er van maakte. De drinkwatertank van de Tomboy begon leeg te raken, dus moesten we een haven op zoeken . De haven van Eulalia werd ons volgende doel. Op maandag 22 juli om 9.25 u vertrokken uit Portinax, aankomst in Eulalia 16.00 uur. We hadden een prachtige zeiltocht. De havenmeesteres vertelde me dat er geen plaats van 10 m beschikbaar was en dat ik allen een plaats van 11 m kon krijgen. Kosten: 109€. Ik had best nog wat langer in de haven willen blijven maar met deze prijs laat je dat wel uit je hoofd. Dus de andere dag om 11 uur vertrokken met een volle brandstof en water tank. Het doel was onze favorite stek Espalmador. Zojuist afscheid genomen van Kurt een Duitser die zijn boot all 11jaar op Mallorca heeft liggen. We hadden gisteren samen een biertje gedronken op zijn boot en vanochtend koffie op de Tomboy, het was gezellig.

Espalmador en Ibiza

In Denia kon ik mijn was laten verzorgen door een dame uit de buurt. Ik leverde mijn waszak in en de volgende dag keurig schoon en gevouwen terug voor 15€. Wat een luxe. Denia is een gezellige stad met een markt veel restaurants en een heus kasteel. Volgens mijn Engelse buuurman heeft het eilandje Espalmador het mooiste strand en de beste ankerstek. Dat zou dus ons eerste doel van de Balearen worden. We moesten een dikke 60 mijl naar het Oosten en in deze periode stond er in de middag een Oosten wind soms wel oplopend tot een 5 bf. Ik speelde al met de gedachte om dat stuk ‘s nachts te doen. Een dag later vertelde die zelfde buurman dat ze deze afstand meestal ‘s nachts deden!!! Op zondag 7 juli om 01.50 uur vertrokken, een prachtige nacht zonder maan en geen wind. Motortje op 1500 omwentelingen, heerlijk genietend van dit avontuur. Om 7 uur was de wind sterk genoeg om de aandrijving over te nemen, later in de middag zakte de wind in en moet helaas de motor te hulp schieten. Om 15.50 pikken we een boei op bij het eiland Espalmador. Afstand 63 mijl motor 8 uur. Toen ik die middag, na een tukje op de bank, de bijboot opblies en met Puk naar het strand roeide zat ik binnen een mum van tijd tot over mijn enkels in het water. Op het strand aangekomen was het lek niet moeilijk te vinden de bodem was over een lengte van 30 cm los van de tube. We hadden dus een probleem, want Puk moet wel iedere dag de wal op. Ik besloot het lek provisorisch de dichten en een nieuwe rubberboot te kopen. Ik was dat oude barrel toch al een beetje zat. Het lukte zowaar om de bodem weer aan de tube te lijmen maar ik verrouwde de stekte van de lijm naad niet zodat ik de twee bodem latten ter plaatse van de las niet terug zette. Door nu de zitzak achter in de boot te doen kon ik achterste voren roeien dus niet trekken aan de spanen maar duwen. Zo bleef het zwakke stuk zoveel mogelijk onbelast. De beste kans om een dinghy te scoren leek mij in Ibiza of op laten sturen vanuit Nederland dat was ook nog een optie die ik open hield. Op donderdag 11 juli verlieten we dit paradijselijke Espalmador en voeren op de motor naar Ibiza haven. In de haven Botafoch hadden ze nog wel een plaatsje vrij, helaas moest ik vaststellen dat ook voor een 31 voeter de prijs in het hoogseizoen 100€ per nacht bedraagt. Ik kwam daar met een missie nl een dinghy kopen en dan snel weer weg. De bijboot die ik op het oog had was de kleinste Plastimo uit de Fun serie. Ik kon bijna mijn geluk niet op toen bleek dat er op het haventerrein een watersport supermarkt is. De zeer behulpzame man achter de toonbank kende de Fun serie van Plastimo maar er zijn moeilijkheden met de leveringen zei hij. Hij had wel een vergelijkbaar type maar die woog bijna 40 kg. Dan maar een laten opsturen?? Ik belde George Kniest met de vraag wat de levertijd is voor het bedoelde type, ik kreeg snel antwoord: eind augustus. Ik haalde de fiets te voorschijn en fietste rond de haven en vond een grote watersportzaak aan de andere kant van de stad. In de showroom stond een tweedehandse Zodiac ongeveer voor de helft van de nieuw prijs. Die heb ik dus gekocht. Vanochtend om 10 uur werd hij aan boord bezorgd en om 11.30 uur uit Ibiza vertrokken. Ik wilde langs de West kant van Ibiza naar het Noorden varen toen ik langs Espalmador kwam bedacht ik me en maakte hier weer vast aan een boei zodat ik op mijn gemak de bijboot kon opblazen en uit proberen. Deze Zodiac heeft een lucht bodem met een opblaasbare kiel en dat vaart geweldig, mooie dollen en goede roeispanen en een zit plankje. Kortom een fijne bijboot.

Benidorm, Morayra en Denia.

Na een paar prettige dagen in Alicante werd het weer tijd om de trossen los te gooien, het doel was Denia afstand 60 mijl. Omdat de wind pal tegen was moesten we voor een kortere afstand kiezen Benidorm lijkt erg dichtbij ( 20 mijl) maar kruisend tegen een pittige deining werd het toch een zware tocht. We vonden een prima anker plaats aan de voet van twee enorme flat gebouwen en een rots. We lagen vlak naast een kabelbaan voor waterský’s , dit was best leuk om te zien hoe de jongelui zich met grote snelheid over het parcours lieten voort slepen. Om de 20 mijl te maken legden we 33 mijl af. Op zondag morgen om 8 uur peddelde ik naar de wal en raakte in gesprek met een man die daar ook zijn hondje aan het uitlaten was. Het bleek een Belg te zijn die daar al 7 jaar woont. Na wat wetenswaardigheden te hebben uitgewisseld nemen we hartelijk afscheid. Anker op om 9,50 en we moesten weer tegen een O3/4 op boksen, de deining was toegenomen en het klapte nu en dan behoorlijk. Het doel was Morayra gelukkig maar 15 mijl. Het log stond op 27 toen we het anker om 16.00 uur lieten zakken. Het bleek wederom een prima ankerstek een klein rustig strandje alles wat minder druk. Toen ik op dinsdagochtend na het uitlaten van Pukkie terug naar de boot peddelde, riep een van de opvarenden van een Spaanse 35 voeter of ik bij hun wilde ontbijten. Hoewel ik reeds had ontbeten ging ik op deze uitnodiging in. Immers een kop koffie en een toast gaat er altijd nog wel in. Het werd een gezellige en amicale kennismaking, de twee mannen aan boord bleken collega brandweermannen met hun beider echtgenotes. Op woensdag 3 juli vertokken we naar Denia het was half bewolkt en de wind Zuidelijk 3 tot 4 zo hadden we eindelijk weer eens een bezeilde koers. Vertrek Morayra 11.10 Aankomst Denia 17.15 log 18 mijl motor 1 uur.

Torrevieja en Alicante

Cartegena is een stad met geschiedenis, vooral het “Roman Theatre” gebouwd in de eerste eeuw is een absolute topper. Dus ben je in de buurt ga er kijken!! Het weerbericht gaf voor de komende week oost tot noordoosten wind dus even wachten op een bezeilde tocht zat er niet in. Besloten om op dinsdag 25 juni om 07.00 uur te vertrekken. Het kostte de halve dag om kruisend tegen een flinke deining naar de punt van Cabo de Palos te zeilen de afstand is 15 mijl en wij deden er 25 mijl over. Na de kaap gerond te hebben was Torrevieja bezeild en werd het toch nog leuk. Tenue voor de dag: korte broek, T shirt en zonnehoed. Torrevieja zelf ligt er toch een beetje mistroostig bij, veel lege plaatsen in de haven en onhandige betonnen steigers, dit ondanks de luxe op het havenhoofd. Op donderdag 27 juni om 9.25 uur vertrokken uit Torrevieja met als bestemming Alicante Ook nu moest er een kaap gerond worden, de wind was wat minder en iets gunstiger, we voeren ongeveer haaks uit de kust en dan zo scherp mogelijk langs de kust omhoog. Tussen de eilanden Tabarca en de Cabo de Santa Pola door en toen bezeild naar Alicante. Dit is een echt toeristen centrum met veel hotels heel veel restaurants en druk verkeer en stamp volle stranden. De haven prijzen gaan ook steeds verder omhoog hier betaalde ik 34.53€ per nacht. Dit is inclusief water, elektra, een plattegrond van de stad en een lieve glimlach van de receptioniste. Voor deze tocht noteerde ik in het logboek: afstand plm 25 mijl, gevaren 34 mijl. vertrek: 9.25 aankomst: 17.00 motor plm 1 uur.

Cabo de Gata,Garrucha en Cartegena

Het is nu zaterdag 22 juni 2013 en we liggen in Cartegena. Eindelijk weer eens tijd om een stukje te schrijven. Op zaterdag 15 juni vertrokken we uit Almerimar, waar ik als vrienden afscheid nam van mijn twee buurmannen. Op de laatste avond gezellig met zijn drieën fish and chips gegeten. Het doel was San Jose even voorbij de kop van Cabo de Gata. Toen we bij dit meest zuidoostelijke puntje van Spanje aankwamen draaide de wind recht tegen en trok flink aan. Het strand van St Miguel lag heerlijk in de luwte en ik besloot hier voor anker te gaan.’s Avonds nog even een paar keer om de boot gezwommen, heerlijk water met een prachtige blauwe kleur. Ik zag wel een klein kwalletje voorbij komen maar verder daar geen aandacht aan besteed. Op zondag zag ik tientallen van deze kwalletjes, ik ging eens vragen bij de locals of die beesten misschien gevaarlijk waren. De enige local die een beetje Engels sprak was een Roemeen. Hij zei dat je niet het water in moest gaan met kwallen in de buurt. Op zondag stond de wind nog steeds NO maar wel wat minder en voor maandag en dinsdag werd westen wind voorspeld, dus we moesten daar wel weg. We kruisten tegen een stevige NO wind in naar een prachtige baai bij het kleine plaatsje La Isleta en lieten daar het anker vallen om 17.15. Vertrek:11.10 dus 6 uur gevaren over 21 mijl. Van zondag op maandag nacht stond er een flinke deining waar we best last van hadden. Op maandag middag trok de ZW wind aan naar 6 Bf in een vlaag voelde ik dat het anker niet vast zat en inderdaad op de plotter was te zien dat we 300 voet waren verdaagd. We moesten weg daar, dus alles in gereedheid gebracht en het anker opgehaald. Wat boven water kwam leek meer op een groente mand dan op een Rocna, een grote bos zeegras met die typische ronde beugel van het Rocna er boven uit. Na het gras verwijderd te hebben, het anker een stuk dichter bij het strand opnieuw laten vallen. Op dinsdag 18 juni ging het echt heel hard waaien de navtex gaf een waarschuwing voor W tot ZW 7 Bf. In de middag zo rond 13.00 uur gaat het enorm te keer, de wind jankt door het want en er vormen zich golven van plm. 50 cm ondanks dat we aan de “hoge”kant liggen. In een zware vlaag kwam het anker weer los en er zat niet anders op om zo dicht mogelijk naar het strand te varen in de hoop dat er hier goede zand grond zou zijn en minder golven natuurlijk. Dan is het fijn om een goede ankerlier te hebben, ander zou dit niet gelukt zijn. Na dat het anker los kwam van de grond, het zo hoog mogelijk binnen gehaald en daarna recht in de wind naar het strand gevaren. Op een moment viel de boot dwars door de wind druk en de golven en ik moest vol vermogen geven om de boot weer in de wind te krijgen. Het buis water sloeg over de boot en de bijboot dreigde uit het water geblazen worden. Voor het strand, op 7 meter water het anker opnieuw laten zakken. De rest van de middag en avond bleef het heel hard waaien met uitschieters naar 8 Bf. Een groot geluk: ondanks de enorme krachten die hier een rol speelden HET ANKER BLEEF ZITTEN ALSOF HET IN BETON WAS GESTORT. Op woensdag 19 juni was van dit hele spektakel niets meer te merken en zeilden we met af en toe de motor bij naar Garrucha. Daar lagen we niet naar ons zin we hadden veel last van deining en stof van de grind en zand overslag. Dus vertrokken we de andere ochtend op donderdag 20 juni dus naar Cartegena. Ook op deze tocht liet de wind op zich wachten en moest de motor het meeste werk doen. Vertrek Garuccha: 9.15 Aankomst Cartegena: 20:45 motor 7.9 uur afstand: 49 mijl

Montril en Almerimar

Almerimar was het volgende doel echter de afstand was voor het mooi te groot om in een keer te varen. Dus gekozen voor een tussen stop in Montril. We deden de 51 mijl in ruim 10 uur. Montril bleek een industrie haven met in de uiterste hoek een jachtclub. Toen we arriveerden werd er vlak naast de jachthaven een schip geladen met een wit poeder en dat stoof alle kanten heen. Ik nam me voor om de volgende morgen vroeg te vertrekken. De wekker op zeven uur gezet en op dinsdag 11 juni om 8.30 vertrokken. Ik baalde behoorlijk want de hele boot was bedekt met een laagje wil poeder. Dit poeder was waarschijnlijk een kustmest of een grondstof hiervoor. Voor vertrek de boot maar even afgespoeld. We hadden heel licht weer en de hele reis moest de motor in bedrijf blijven. Onderweg nog een paar uur de paravaan uit gehad maar geen vis had er zin in om zich op te offeren. We werden prima ontvangen in Almerimar, een mooie haven met een prachtig uitzicht op de bergen, waarvan de hoogste toppen met sneeuw bedekt zijn.

Vertrek Montril: 8.30, Aankomst: Almerimar 16.00,