Van Corme naar Camarinas
Op donderdag 14 juli was op het internet via de gribfiles te zien dat er een depressie naderde.
Dit gegeven was voor mij ook een aanleiding om te vertrekken uit La Caruna.
Deze voorspelling is aardig uit gekomen, voor Corma hebben we redelijk beschut het slechte weer uit kunnen ‘zitten'.
Voor dinsdag de 19e juli werd NW/W 4a5 afnemend. Na vier nachten achter het anker wilde ik ook wel weg.
Vertrekkend vanaf een ankerplek kost veel meer tijd en dubbel zoveel als er een hond aan boord is.
Uitlaten en de bijboot bergen kost heel veel tijd.
Daarom heeft een korte tocht van af een ankerplek de voorkeur.
Dit kwam deze keer heel goed uit de afstand Corma/Camarinas is slechts 21 mijl.
Door de harde wind van de afgelopen dagen zou er wel een flinke deining lopen.
Om 11.30 vertrokken, de haven uitvarend konden we gelijk zeilen, de wind was nogal wisselend.
De golven waren dik drie meter, soms is de achterkant van een golf erg steil en plonsen we in het dal.
Een maal de ria de Corme uit, breekt er een bleek zonnetje door en kunnen we ruimer zeilen. Terwijl het nummer van Chris Rea, Sing a song of love to me uit de luidsprekers klinkt, zeilen we rustig de volgende mooie ria de Camarinas in.
Vertrek 11.30 aankomst 15.30 motor 0.25 uur.
Bij binnen komst spreek ik de schipper van de Robijn (Dik).Hij is vandaag, dinsdag de 19e dus, uit La Caruna vertrokken die heeft het weekend in La Caruna gelegen met zijn boot.
Hij vertelde dat slapen moeilijk was vanwege de in de haven lopende deining!
Dat hebben we dus mooi ontlopen.
Van La Coruna naar Corme
Het is nu zaterdag 16 juli en we liggen in een baaitje voor het stadje Corme.
Vrijdag vertrokken uit La Coruna met aardig weer in het vooruitzicht en dit kwam nog uit ook!
Met een windje N/NW 3 en een bleek zonnetje was het best uit te houden.
Om acht uur vertrokken en de ria de la Coruna uit gevaren op de motor.
Bij de torre de Hercules kunnen we zeilen.
Bij de ria de Corme aangekomen komen we voor de wind te liggen en moet de motor weer bij.
Corme ligt verborgen achter een grote berg, deze geeft beschutting tegen Noorden wind.
Het ziet er prachtig uit links tegen de heuvel het stadje en daar tegen over aan de andere kant van de baai prachtig begroeide heuvels.
We vinden een mooie anker stek voor een strandje in de luwte van de havenpier.
Het anker uit gebracht en even de motor in zijn achteruit.
De ketting trekt strak en we liggen stil. OK dus!
Nu krijgen we het hele gedoe om de bijboot vaarklaar te maken.
Pukkie kent dit en loopt ongeduldig om me heen. Als we naar het strand varen springt ze op de buitenrand van de Zodiac en moet ik ze terug roepen.
Vannacht is het gaan regenen en vanochtend hadden we dichte mist.
Er is een depressie onderweg en ik hoop dat de plaats waar we nu liggen voldoende bescherming biedt.
Zodat we hier het slechte weer kunnen afwachten.
Aankomst Corme 17.00 uur, Afstand 36 Nm,
Zaterdagavond 16 juli,
Na de avondmaaltijd wil Pukkie altijd even naar buiten, het was inmiddels even droog dus stapten we in de bijboot en voeren naar het strand.
Het was redelijk rustig op het water maar bij het strand aangekomen, bleek er toch een flinke branding te staan. Eenmaal zo ver gekomen ga je ook niet meer terug dus de buitenboordmotor opgeklapt en richting strand gepeddeld.
De eerste golf loopt onder ons door en ik probeer de boot recht in de golven te houden. De tweede breekt net achter de boot en beukt tegen de spiegel, met grote kracht worden we naar het strand gesleurd, ik probeer wanhopig de boot recht te houden maar dat lukt niet en we vallen dwars.
Pukkie is van de boeg gesprongen of gelanceerd en die zie ik in de branding naar het strand zwemmen. Gelukkig kapseist de boot net niet.
Al we terug willen hebben we het zelfde probleem maar nu in omgekeerde richting.
Eerste poging: Pukkie in de boot gezet ik sta start klaar en wacht een kleine golf af.
Ik zet af en probeer snel naar buiten te roeien, de komende golf breekt en we staan weer op het strand. Een eind verderop lijken de brekers wat milder, misschien verloopt de bodem daar wat minder stijl.
De derde poging lukt en we kunnen terug naar de Tomboy.
Van Vivero naar La Caruna
We zijn op zondagavond naar het havenkantoor gelopen voor een weerbericht.
Er hangt buiten een weer rapport, te zien is dat de wind Oost wordt. De peilen hebben een dubbele staart maar er is geen legende, dus om hoeveel wind het gaat is niet duidelijk.
Binnen vraag ik het aan de havenmeester en die pakt zijn laptop erbij en gaat naar een Spaanse weer site.
We komen uit op 15 knopen Oost draaiend naar het Noorden.
Ik wil een uur voor laagwater vertrekken, dan heb je nog wat stroom mee naar buiten. Het is overal diep genoeg dus dat is geen probleem.
Bovendien is doodtij met een coefficient van 57, dat helpt ook.
De wekker staat op 06.00 uur, voor het vertrek nog even op de Navtex gekeken,er staat NO 4/5 voor dit gebied
We vertrekken om 6.55 uur. .
Aan het eind van het havenkanaal wordt het grootzeil gezet zonder rif want er staat niet veel wind.
Halverwege de ria trekt de wind vanuit het Oosten aan en de genua kan bij en de motor uit.
Drie minuten later vallen we bijna stil en de motor maar weer gestart.
Aan het eind van de ria als we achter de berg over stuurboord vandaan komen krijgen de volle laag.
Het was van stil water en geen wind plotseling een heksenketel van jewelste.
De motor liep nota bene nog.
Dit was mijn eerste zorg, deze motoren mogen maximaal 30 graden helling (draaiend) hebben.
Dus snel de motor uit en de grootschoot los, we varen inmiddels halverwind met de bakboord berg als lagerwal.
Omdat we toch een ruime wind krijgen als we Pta. Socastro gerond hebben besluit ik het grootzeil naar beneden te halen. Met de giek volledig naar lei en met een arm om de mast wordt het wild klapperend grootzeil omlaag getrokken.
Met een half oog delagerwal in de gaten houdend, zodat de werking van de stuurautomaat onder controle is.
Voorzichtig schuifel ik terug naar de kuip, de boot gaat tekeer als een rodeo paard, maar blijft goed op koers.
Ik laat haar voor de zekerheid nog iets op loeven zodat we wat ruimer weg blijven van de rotsen.
Nu kan de grootschoot doorgezet worden en het grootzeil op de giek gebonden worden.
Als we even later inderdaad de wind wat ruimer krijgen is er rust in de tent.
Op alleen de Genua die voor de helft is in gerold maken we 6 knopen door het water.
Er loopt 1 knoop stroom mee dus over de grond halen we er 7.
Doordat de stroom met de wind mee is hebben we prachtig lange golven met een mooie witte schuimkraag.
Aan het eind van de ochtend breekt de zon door en neemt de wind af.
Tevreden varen we de laatste mijlen met een slakke gangetje (4 kn) naar La Caruna.
Aankomst La Caruna 17.40, afstand 58 Nm
Motor 1.3 uur
Van Ribadeo naar Vivero
Op Vrijdagochtend de dag voor mijn geplande vertrek, kwamen een aantal passanten er achter dat de elektriciteit op de ponton was uitgevallen.
Aan de ene kant van de Tomboy lag een Sigma 41 en aan de andere kant een Onvi 365 van een week oud. De schipper van de Onvi klaagde dat zijn acculader kapot was en dat de lader van zijn mobiel en de lader van zijn laptop ook naar de knoppen waren.
De havenmeester zorgde voor een elektromonteur en enige tijd later was er weer spanning op de steiger.
Bij de Ieren functioneerde alles weer normaal na dat de spanning weer terug was.
De schipper vertelde dat hij pas een nieuwe Mastervolt lader had laten installeren.
Mijn acculader deed het niet meer nadat de spanning weer terug was. Het is ook een Mastervolt, maar wel een oud type.( Mass 12-25)
We hebben dus een probleem, want na een dag zeilen moet er wel bijgeladen worden.
Ik maak de lader open en vind een geëxplodeerde glaszekering. De messing kapjes zitten vast gesmolten in de houder en zijn er alleen met geweld uit te krijgen.
Zou dit het enige probleem zijn? Een nieuwe zekering krijg ik er niet meer in, dan maar testen met een schroevendraaier.
De stekker er in en de schroevendraaier in de zekeringhouder gestoken en toen een beetje wiggellen.
En.. verrassing de acculader start op met het bekende jankende geluidje.
Het is nu duidelijk wat me te doen staat. A nieuwe zekeringhouder zoeken B. de acculader uitbouwen C. de printplaat lichten. D. de kapotte zekeringhouder eruit en de nieuwe erin solderen. E. De acculader terug op zijn plaats en TESTEN.
Om een lang verhaal kort te maken: de operatie is een succes.
Het kost me wel een half uur om alles weer op zijn plaats terug te zetten.
We hebben de hele week harde Westenwind gehad met als finale op vrijdag W 5a6 met stoten 7. Voor zaterdag geven ze op een naar het Noorden draaiende wind en afnemend tot helaas slechts 5 a 6 knopen . Maar ja na 5 dagen Ribadeo wil je wel weer verkassen, en de volgende depressie staat alweer klaar.
Zaterdagmorgen 9 Juli, de sleutel van het hek terug gebracht (20 Euro statiegeld) en om 8.35 uur vertrokken.
Het is koud, niet meer dan 15 graden en het regent.
Na de harde wind van vrijdag zou je verwachten dat er een hoge deining loopt, maar dat viel erg mee, af en toe zit er wel een hoge golf tussen maar ze zijn mooi rond en het loopt lekker.
In de middag stopt het met regenen maar het blijft grijs en grauw.
De wind neemt wat toe en de motor kan een paar uur uit. De snelheid is niet zo kritisch omdat we een korte tocht van 33 mijl hebben.
De Ria Vivero ziet er prachtig uit met een brede diepe inham met bossen en stranden rondom.
Door de nevel en laag hangende bewolking geen kleurrijke foto's.
Aankomst in Vivero: 16.30 motor uren 5.6.
Van Gijon naar Ribadeo
Van Gijon naar Ribadeo.
Het is maandag 4 juli en ik lig bij de Club Nautico de Ribadeo.
Maar ik zal eerst nog even het verhaal doen van het Spaanse restaurant in Gijon
In Santander was het eten in het restaurant bij de haven niet zo'n succes zoals je hebt kunnen lezen.
Ik had mij voor genomen de volgende keer een echt restaurant te kiezen, maar de hond aan boord te laten doe ik liever niet. (tijdens de vaart heeft dat beest toch al zo weinig)
Er is in Gijon, vlak voor de haven een straatje met drie bar/restaurants, in het portaal van het restaurant met de rode gevel (te zien op de foto gezellig druk) zat een Jack Russel aan de riem.
Naar binnen gelopen en aan de bar, de waard gevraagd of dat hij Engels sprak, hij riep zijn vrouw erbij en we konden in elementair Engels met elkaar spreken.
‘De keuken gaat om 19.30 open en de hond mag mee, maar alleen beneden' zei ze.
Beneden is dus een bruin café met drie tafels in een hoek, ik vond dat best en zei tegen de vrouw dat ik 's avonds terug zou komen.
Die avond is zij er ook en ik word uitgebreid voorgelicht over de menukaart, Engels -Spaans worden boek erbij en zo kan ik kiezen uit wel 12 soorten vis.
Het wordt de gegrilde Bonito met aardappels en salade. De witte wijn kan per glas besteld worden.
De gegrilde Bonito smaakt prima, het vlees lijkt een beetje op Tonijn.
Pukkie wordt verwend door het dochtertje van de eigenaars met brokjes en omhelzingen.
Alles bij elkaar hadden we een heel gezellige avond.
Gisterenuit Gijon vertrokken (spreek uit giegon)om 7.20 uur. Er was Noorden wind kracht 3 voorspeld, jammer dat hij bijna de hele dag West was.
Om 17.00 uur draaide de wind iets naar het Noorden en kan er enige tijd gezeild worden, door de relatief grote afstand moet de motor er al weer snel bij. (anders wordt de vaartijd veel te lang)
Halverwege veranderd het landschap de bergen maken plaats voor een hoogvlakte en wat verder van zee liggen prachtig beboste heuvels.
Daarna varen we onze eerste Ria in. De Los Santos brug die beide oevers verbind is hoog genoeg, 32 meter. Het is een betonnen brug met een stalen constructie dat als een geraamte aan de onderkant van de brug zit.
Het was heerlijk op het water, half bewolkt met een redelijk vlakke zee en een frisse bries.
66 mijl gevaren in 14 uur, motoruren 13.
Van San Vicente de la Barquera naar Gijon
Na drie nachten in de baai van Vicente had ik het wel gezien.
De grootste handicap was wel een plek voor de bijboot.
Met de stroom voorziening ging het gelukkig goed, het zonnepaneel geeft voldoende energie voor mijn huishouden. Zelfs bij de regenachtige 28e juni.
De temperatuur van de koelkast gaat omhoog naar 7 a 8 graden en de verlichting bestaat uit LED's.
(het is een PV solar module van 50 Watt, gekocht bij Kok watersport)
Tijdens de vaart staat hij in de hondekooi als er geen 230 Vaanwezig is haak ik hem aan de zeerailing met twee carabijnhaken.
Op dinsdagavond de 28ebesloten te vertrekken en de wekker op 06.00 uur gezet.
Het vertrek gesteld op uiterlijk 07.50 dit was twee uur voor laagwater, later kon niet ivm met een ondiepte in het kanaal.
Eenmaal buiten stond er een wilde zee met weinig wind die van Noord naar Zuid wisselt.
Een paar keer de motor uitgezet maar elke keer moest hij weer bij omdat de wind weg viel.
Plotseling verschijnt er aan de horzon een merkwaardig natuur verschijnsel, dacht ik.
Een wolk die boven de horizon uit steekt.
De verrekijker erbij gepakt en dan is te zien dat de wolk zich splitst in twee waaiers van water.
Later komen we de dader tegen, waarschijnlijk op oefening geweest.
Eindelijk laat in de middag breekt de zon door en kwam er een NE door zetten en kunnen we zeilen.
Het gaat hard met die ruime wind en klokken nu en dan 6.5 knoop.
De aanloop naar Gijon kende ik natuurlijk niet en de golven beginnen flink op te lopen.
Ruim van te voren haal ik het grootzeil naar beneden zodat ik op mijn gemak de situatie ter plekke kan bekijken.
Het water blijkt diep genoeg en we lopen probleemloos om 20.00 uur Gijon binnen.
Onderweg:12,5 uur motor uren: 7,9
Van Santander naar San Vicente de la Barquera
Van Santander naar San Vicente de Barquera.
Voor de volgende stap in westelijke richting heb ik gekozen voor een korte afstand, dit kwam het beste uit met het oog op de getijden en de wind die uit het NW draaiend N zou komen.
Dit volgens de uitdraai die bij het havenkantoor aan de deur was geplakt.
Dertig mijl naar San Vicente of zestig mijl naar Ribadesella. Dit zijn beide kleine havens zonder voorzieningen. Hierna komt Gijon met wel goede voorzieningen maar dat is weer dertig mijl verder.
Het werd dus voluit San Vicente De Barquera.
De planning was rond hoogwater naar buiten en ongeveer twee uur na LW naar binnen in San Vicente.
Het was erg warm in de haven van Santander en alles was gereed dus zijn we maar vertrokken.
(11.35 uur)
Op de rivier met een zeer veranderlijk NW wind moest er al een rif in het grootzeil.
Eenmaal buiten kon het rif blijven staan en de Genua uitgerold.
Het was echt prachtig zeilweer met een strakke NW wind, helaas het doel was recht in de wind maar de wind zou in de loop van de dag draaien naar het noorden.
We hebben in het begin slagen van een uur gemaakt later toen de wind wat ging afnemen werden dat slagen van een half uur om 20.30 uur was de fut er uit en moest de motor bij.
Om 21.30 uur laten we het anker vallen in de buurt van de daar aanwezige ankerballen helaas was er geen bal meer vrij.
42 mijl gevaren over een afstand van 30 mijl.
Op maandagmorgen 27 juni vertrok het Franse jacht dat aan een ankerbal lag. Het anker binnen gehaald en vast gemaakt aan die bal.
In de middag kregen we met zware windstoten te maken. Ik was bang dat de bijboot omhoog getild zou worden en dat dan de buitenboordmotor in het water terecht zou komen.
Snel in de bijboot gestapt en de motor aan boord genomen en toen met twee lijnen de bijboot aan de lijzijde van de boot gelegd. Ik was blij aan een bal te liggen dat geeft toch wat meer zekerheid dat de boel op zijn plaats blijft.
Bij laag water valt er een enorme plaat droog in het midden van de lagune, Pukkie kan daar naar harte lust achter haar balletje aanrennen.
Vanochtend was het grijs weer met motregen de wind verwachting is W/NW 4 a 5 bf, even in de gaten houden wat het weer morgen of overmorgen doet.
Je ligt hier wel heel rustig aan de bal maar naar de wal gaan is lastig er is geen behoorlijke mogelijkheid de bijboot achter te laten.
Nog wat rond gelopen in het dorpop zoek naar een internet cafe, en een supermarkt.
De super vond ik snel maarmaar internet cafe waar honden in mochtenwas er niet.
Een prachtige natuur en mooie gebouwen in overvloed.
Van Castro Uridiales naar Santander
Op donderdagavond was er een feest in Castro U, men viert daar het begin van de zomer.
Het was een gezellige drukke boel met veel eet en drink tentjes, deze zijn vast op gesteld op het hele grote plein aan de haven.
Na een biertje gepakt te hebben kwam ik terug bij de club en daar hadden ze hun eigen feestje.
Ik kreeg onmiddellijk een glas wijn aangeboden en moest mee eten.
Er stond een grote BBQ en daar werden worstjes op gebraden met verschillende smaken.
Had een leuk gesprek met een zeiler die perfect Engels sprak.
Voor de dag van vertrek vrijdag 24 juni was de planning voor de korte trip naar Santander:
Vertrek om plm 12 uur bij hoog water en aankomst Santander met het binnen gaande tij om plm 19.00 uur.
Er was licht weer voorspeld NE 2/3 met zon.
Omdat ik toch klaar was en wat meer tijd leek me wel gunstig ivm het lichte weer, vertrokken om 10.50 uur.
Buiten op zee leek het er even op dat het weer zo'n motor/zeil dag zou worden.
Toen begon de wind langzaam aan te trekken.
Al snel maakten we (Pukkie doet ook mee) rond de 6 knopen. Om 13.30 het grootzeil naar beneden gehaald. Ik wilde niet veel te vroeg aankomen , dus de Genua naar binnen rollend tot dat er ongeveer 4 mijl /uur op de gps te zien was.
We waren eigenlijk nog te snel maar omdat de deining en de golfslag meeviel heb ik het maar zo gelaten en we liepen om 17.00 uur de monding van de rivier naar Santander binnen (Ria de San Salvador).
Als eerste keus naar marina Pedrena gevaren en werd daar bot afgewezen.
Toen, aan de andere zijde van de rivier, naar Darsena de Moldeno deze haven was ook vol volgens de havenmeester.
Uiteindelijk naar de marina de Santander gevaren en daar heel goed en vriendelijk ontvangen.
Een prachtige haven omzoomd met prachtige palmbomen.
Alleen voor boodschappen heb je wel een fiets nodig.
Op 15/20 min fietsen heb je daar een winkelcentrum met een supermarkt die is echt super groot.
In de Reeds waarschuwen ze voor enig geluidsoverlast van het nabij gelegen vliegveld maar het vliegverkeer is zo gering dat mag eigenlijk geen naam hebben.
Het grote gebouw op de haven herbergt ook een caferestaurant en de Spaanse keuken moest toch ook geprobeerd worden.
Dus naar het restaurant gelopen en met een beetje gebarentaal gevraagd hoe laat de keuken open ging.
De zeer vriendelijke man wees op de klok half negen aan en hij liet weten dat Pukkie niet binnen mocht, buiten op het terras was geen probleem.
Voor deze keer Pukkie maar op de boot gelaten omdat ik liever binnen zit met warm eten.
Op de Engelse menu kaart stond bar en die eet ik graag en dan met een of twee glazen witte wijn.
Ik wijs op de menukaart de bar aan en de ober knikt en ik wijs de witte wijn aan en vraag om een kleine fles, ik gebruik Franse woorden als ik de Spaanse niet ken.
De ober knikt weer en zegt comprende.
Even later trekt een andere ober een fles witte wijn open en zet die bij mij op tafel.
Als je een bar grille in Frankrijk besteld krijg een vis van zeg 25 cm op je bord en die kan je op je gemak van de graat eten.
Wat schets mij verbazing als de bar wordt geserveerd.
Op het bord liggen acht kleine visjes van een afmeting zo klein dat ze bij ons onmiddellijk terug gezet zouden zijn. De kopjes zijn er af en ze liggen in het rond met een stukje tomaat in het midden.
Een mandje brood erbij en dat was het. Door het hete frituren kun je de graatjes gewoon op eten.
Het was best te eten maar ik had me de bar anders voorgesteld. De volgende keer maar eens een echt restaurant proberen.
Later op de avond komen Carl en Rosaria binnen en zij helpen mij die fles wit leeg te maken.
Rosaria is van geboorte Italiaanse en spreekt vijf talen zij hielp mij bij mijn eerste Spaanse haven bij het inschrijven. Carl is Hongaar van geboorte, ze wonen in Zwitserland en hebben hun boot in Hendaye liggen op de Frans/Spaanse grens.
Na afloop nemen we nog een slaapmutsje aan boord van de Tomboy.